Kapalı Bir Hat, Açık Bir Özlem: Turkcell’de Kapanan Kontörlü Hat Hikâyesi
Merhaba! Changhong sayfasının bu haftaki konusu “Turkcell’de kapanan kontörlü hattı açtırma ücreti ne kadar”. Umarız faydalı bulursunuz!
Bazı şeyler vardır, insanın hayatında küçük görünür ama bıraktığı boşluk beklediğinden çok daha büyük olur. Benim için bu, bir telefon hattıyla başladı.
Kayseri’de yaşıyorum. Kışın sert, yazın kuru, ama insanın iç dünyası her mevsim biraz daha karışık burada. 25 yaşındayım ve garip bir şekilde hâlâ bazı şeyleri kaybettiğimde çocuk gibi hissediyorum. Sanki dünya biraz eksiliyor, ben de o eksiklikle baş başa kalıyorum.
O gün de öyle bir gündü.
Telefonum çaldı ama açamadım. Zaten açacak kimse de yoktu aslında. Birkaç saat sonra denedim, bu sefer hiç çalmadı. Ekranda o soğuk yazı belirdi: hat kullanılamıyor.
İlk hissettiğim şey şaşkınlıktı. Sonra küçük bir panik. Ardından tanıdık bir boşluk.
Çünkü o hat sadece bir numara değildi. O hat, eski bir dönemdi.
—
Bir numaradan daha fazlası
O hat, üniversite yıllarımın ilk günlerinden kalmaydı. Kontörlüydü. O zamanlar her şey daha basitti. Kaç dakika konuşacağını hesaplar, mesajları kısaltır, “tamam” yerine “tm” yazardık.
Şimdi her şey sınırsız ama hiçbir şey tam değil gibi hissediyorum.
Hat kapanınca ilk yaptığım şey eski mesajlara bakmak oldu. Açılmayan bir ekranda, açılmamış bir geçmiş gibi duruyordu her şey.
İçimden bir ses, “boş ver” dedi. Ama başka bir ses, “bak, belki geri açılır” diye fısıldadı.
O an fark ettim: ben hâlâ umut etmeyi bırakmamışım.
—
Turkcell’de kapanan kontörlü hat meselesi
Ertesi gün sabah erkenden kalktım. Normalde sabah insanı değilim ama o gün içimde garip bir acele vardı.
Telefon elimdeydi, sürekli aynı şeyi arıyordum: Turkcell’de kapanan kontörlü hat açtırma ücreti ne kadar?
Bunu yazarken bile içimde bir huzursuzluk vardı. Çünkü mesele para değildi aslında. Mesele, geri dönebilir miydi?
İnternette dolaşırken farklı şeyler gördüm. Kimisi belirli bir ücretten bahsediyor, kimisi sürecin tamamen farklı olduğundan. Ama hiçbir bilgi içimdeki o boşluğu doldurmadı.
Sanki herkes bir şey söylüyor ama kimse gerçekten o kaybı yaşamamış gibi.
O an şunu düşündüm:
“Bir hattı açtırmak bu kadar karmaşıksa, insan kendi geçmişini nasıl geri açıyor?”
—
Bayiye gidiş: küçük bir yolculuk
Kayseri’de bir Turkcell bayisine gittim. Hava soğuktu. Ellerim cebimde, kafamda aynı cümle dönüyordu: “Belki açılır.”
Bayiye girince sıcak bir hava çarptı yüzüme. İnsan sesi, telefon sesleri, bilgisayar tıklamaları… Her şey normaldi ama ben normal değildim.
Sıram geldiğinde görevliye baktım.
“Bir hattım vardı,” dedim. “Kontörlüydü. Kapanmış.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Numara üzerinden işlem yapabiliriz ama açılma durumu süreye bağlı,” dedi.
Sonra o cümle geldi:
“Turkcell’de kapanan kontörlü hat açtırma ücreti, hattın kapanma süresine göre değişir.”
İşte o an içimde bir şey düştü.
Sanki sadece bir hat değil, bir ihtimal de kapanmıştı.
—
Beklemek en zor şeymiş
Görevli bilgisayara baktı, ben ona değil, kendi içime bakıyordum aslında.
Beklemek…
Beklemek en zor şeymiş.
Çünkü beklerken insan geçmişi yeniden yaşıyor ama geleceği göremiyor.
O an aklıma o hattı kullandığım günler geldi. Gece 2’de yapılan saçma konuşmalar, “neredesin?” mesajları, “uyudum ya” diye yalanlar…
Hepsi çok uzak ama bir o kadar da yakın.
—
Hat kapanınca insan neyi kaybeder?
Bunu düşündüm uzun süre.
Bir hat kapanınca sadece numara gitmiyor.
Bir dönem gidiyor.
Bir ses gidiyor.
Bir alışkanlık gidiyor.
Ve en kötüsü, bir ihtimal gidiyor.
Benim için o hat, geçmişte daha az düşündüğüm bir versiyonumdu. Daha az kırılan, daha çok konuşan, daha kolay gülen bir ben.
Şimdi o versiyonla aramda sessiz bir çizgi var.
—
Ücret meselesi ve gerçek yüzü
Bayi işlemi tamamlamaya çalışırken tekrar sordum:
“Peki gerçekten ne kadar tutuyor?”
Görevli net konuştu ama ben net duymadım aslında.
Çünkü o an kafamda para yoktu. Rakamlar vardı ama anlamları yoktu.
Asıl duyduğum şey şuydu:
“Eğer uzun süre kapalı kaldıysa, geri almak zor olabilir.”
Bu cümle içime daha çok battı.
Sanki sadece hat değil, bazı insanlar da böyleydi. Uzun süre kapalı kaldığında geri gelmiyordu.
—
İçimde büyüyen sessizlik
Bayiden çıktığımda hava daha da soğumuştu.
Telefonu cebime koydum ama cebimde ağırlaştı.
İçimden bir şey sürekli konuşuyordu:
“Belki de uğraşmamalısın.”
“Belki de bazı şeyleri bırakmak gerekiyor.”
Ama başka bir tarafım, daha inatçı olan tarafım, şunu diyordu:
“Denemeden bilemezsin.”
İşte o çatışma, en tanıdık hislerimden biri.
—
Geri dönmeyen şeyler
Eve dönerken yürüdüm. Kayseri sokakları sessizdi.
Bir an durup düşündüm: Hayatta kaç şey gerçekten geri geliyor?
Bir hat belki açılır. Belki açılmaz.
Ama insanlar?
Onlar daha karmaşık.
Bir kere uzaklaşan biri, çoğu zaman aynı yerden geri dönmüyor.
—
Telefon ekranına bakmak
Akşam eve geldiğimde telefonu elime aldım.
Ekran boştu.
O hat orada değildi.
Bir süre sadece ekrana baktım.
Hiçbir şey yapmadan.
Bazen insanın yapabileceği en gerçek şey bu oluyor: hiçbir şey yapmamak.
—
Küçük bir umut kırıntısı
Yine de içimde küçük bir umut kaldı.
Belki bir gün o hat açılır.
Belki “Turkcell’de kapanan kontörlü hat açtırma ücreti ne kadar?” sorusunun cevabı o kadar da önemli değildir.
Belki önemli olan, denemiş olmaktır.
—
Sonuç gibi değil, devam eden bir his
Bu hikâye burada bitmedi aslında.
Çünkü bazı şeyler bitmez, sadece şekil değiştirir.
O hat belki bir daha açılmayacak.
Ama bana bıraktığı şey açık kaldı: geçmişle nasıl vedalaşacağımı bilmediğimi fark ettim.
Ve belki de en gerçek öğrenme buydu.
Kayseri’nin soğuk akşamında, cebimde kapanmış bir hatla yürürken şunu anladım:
Bazı numaralar kapanır ama insanın içinde çalan şeyler hiçbir zaman tamamen kapanmaz.